Misschien tot snel?

Eva en Ellen

Mensen met ernstige psychische moeilijkheden of een chronische psychiatrische problematiek ondervinden soms een tekort aan een sociaal netwerk. Zij hebben vaak moeite om nieuwe relaties aan te gaan of te onderhouden en ervaren daardoor weinig of geen betekenisvolle contacten. Dit kan ervoor zorgen dat zij geïsoleerd raken en zich eenzaam gaan voelen. Men dreigt wat betreft sociale relaties afhankelijk te worden van contacten met professionele hulpverleners. Er ontstaat een gemis en behoefte aan ‘gewoon’ sociaal contact, aan mensen waarmee men zijn vrije tijd zinvol kan invullen, plezier kan beleven, ervaringen kan delen en nieuwe dingen kan ondernemen. Naarmate het isolement langer duurt, worden maatschappelijke integratie en participatie steeds moeilijker. ‘Deelnemen’ aan de samenleving is niet meer zo vanzelfsprekend wanneer je dingen alleen moet doen.

Een vrijwilliger kan in dat geval helpen om opnieuw een stapje naar buiten, naar de samenleving te zetten. Hij/zij maakt op regelmatige basis tijd vrij om samen op stap te gaan en om leuke, alledaagse dingen te doen zoals wandelen, winkelen, iets gaan drinken, samen een uitstapje maken, enz. Deze ‘buddy’ maakt zodoende deel uit van het natuurlijk netwerk van de deelnemer en symboliseert op die manier de wereld buiten de hulpverlening.

De ontmoeting tussen een deelnemer en een buddy is een ‘georganiseerd vriendschappelijk contact’. Georganiseerd omdat er geen sprake is van een spontane ontmoeting. De contacten zijn beperkt in tijd, frequentie en aard van de activiteiten. Vriendschappelijk omdat de contacten vrijwillig, vertrouwelijk, regelmatig en gelijkwaardig verlopen.

De buddy heeft begrip voor de problemen en beperkingen van de deelnemer en kijkt mee naar zijn of haar mogelijkheden en interesses. Het is niet de bedoeling om hulp te verlenen: de nadruk ligt op ‘er zijn’ voor de ander. Op deze manier trachten we via buddywerking twee belangrijke doelstellingen te bereiken: het sociaal isolement van de deelnemer doorbreken en de integratie in de samenleving bevorderen door een beter begrip van en voor mensen met psychische problemen.