In dit interview vertellen buddy en deelnemer hoe hun traject vorm kreeg en wat het voor hen betekent. Duo Sofie en Henk gaan in gesprek met Ans, buddymedewerker van het eerste uur. 

Het startte als een vrijwilligersengagement via de buddywerking en groeide uit tot een diepgaande vriendschap vol museumbezoeken, wandelingen en zelfs een onverwacht avontuur op een begraafplaats. Een gesprek over kwetsbaarheid, vertrouwen en de kunst van het ‘gewoon aanwezig zijn’. 

 

Jullie vieren binnenkort een bijzonder dubbel feest: Sofie wordt vijftig en jullie zijn exact tien jaar een duo. Als je terugkijkt, voelt dat als een decennium?  

Sofie: “Eigenlijk niet. Het lijkt veel korter. Voor mijn gevoel is die tijd voorbij gevlogen.”  

Henk: “Dat klopt, het voelt helemaal niet zo lang. Voor mij is het over het algemeen een heel positieve ervaring geweest. Je moet weten, ik had voor Sofie al een andere ervaring gehad als vrijwilliger, en dat was een moeilijk parcours geweest. Toen ik met Sofie gematcht werd, stapte ik er veel nuchterder in. Ik had zoiets van: we zien wel. Gaat het, dan gaat het. Gaat het niet, dan niet. Ik had geen verwachtingen meer die ingevuld moesten worden .”  

 

Laten we even terugspoelen naar het begin. Wat bracht jullie destijds naar de buddywerking?  

Henk: Ik leid een vrij regulier leven. Ik ben getrouwd en heb 2 kinderen en ik heb voldoende impulsen om een gevarieerd leven te leiden. Maar ik voelde wel een behoefte om anderen te helpen. Ik wou zo graag mijn zoon helpen die het moeilijk had, maar hij stond er niet voor open. We stonden misschien te dicht bij elkaar? Mijn huisarts raadde me aan om iemand anders te helpen. De dag nadien zat ik in de bibliotheek en zag ik een flyer van Buddywerking Vlaanderen liggen. Ik heb gebeld om me aan te melden als buddy en zo is de bal aan het rollen gegaan.”  

 

En voor jou, Sofie? 

Sofie:  “Ik kom zelf uit de sociale sector; ik heb lang gewerkt als opvoeder bij mensen met een beperking. Maar op een gegeven moment ben ik zwaar gecrasht. Ik kwam thuis te zitten door ziekte. Het was een lange zoektocht om te begrijpen wat er aan de hand was: wat kan ik wel nog, wat niet?. Ik was het vertrouwen in mezelf en in mensen een beetje kwijtgeraakt. Veel vrienden en collega’s begrepen mijn situatie niet en haakten af. Ik zocht iemand die het initiatief nam, want als je er echt doorheen zit, lukt dat zelf niet meer. Ik wilde weer naar buiten, naar de film of toneel, maar niet alleen.”  

 

Was het meteen een ‘match made in heaven’? 

Sofie: “Ik heb lang moeten wachten! Er was in mijn buurt geen match te vinden en ik was het wachten zo beu . Maar toen Henk in beeld kwam, veranderde dat. Het klikte omdat we eigenlijk twee heel verschillende mensen zijn. We zijn nooit op elkaar uitgekeken en hebben altijd gespreksstof. We bevestigen elkaar niet constant, maar zijn wel oprecht geïnteresseerd in elkaars wereld.”  

 

Herinneren jullie je de allereerste ontmoeting of uitstap nog? 

Henk: “Zeker, onze eerste wandeling was in Afsnee. Dat vergeet ik nooit meer.”  

Sofie: “Dat was een heel bijzonder, maar ook moeilijk moment. Mijn opname in de psychiatrie liep ten einde, ik ging bijna op ontslag. Jij belde me op en ik dacht: ‘Mijn god, wat moet ik nu doen? Dit heb ik nu echt niet nodig’. Ik geneerde me enorm dat je mij daar moest komen ophalen. Maar je zei: ‘Probeer het toch maar.’ We hebben toen in de natuur gewandeld en dat was eigenlijk heel fijn.” Henk: “Ik heb toen ook een beetje geforceerd dat we niet meteen diepe gesprekken moesten voeren of alles aan elkaar moesten uitleggen. Gewoon samen wandelen was genoeg.”  

 

Hoe ziet jullie contact er doorgaans uit? Wat doen jullie samen?  

Henk: “In het begin lag de focus heel erg op natuur, planten en bloemen, omdat Sofie daar ook veel over weet. Ik hield bij de opstart vooral rekening met haar tempo en interessewereld. Gaandeweg is dat uitgebreid. We zijn allebei nieuwsgierig en leergierig. Het is niet de ambitie om slimmer te worden, maar gewoon het plezier van samen dingen ontdekken.”  

Sofie: “We bezoeken musea, tentoonstellingen of gaan naar concerten. Een mooi moment was de tentoonstelling in het MIAT. Henk heeft zoveel kennis over techniek en oude ambachten. Hij kon daar uren over vertellen en ik hing aan zijn lippen. Zijn passie en vakmanschap fascineerden me.”  

 

Zijn er avonturen die jullie altijd zullen bijblijven? 

Sofie: “(lacht) Oh, het kerkhof! Dat vergeet ik nooit.”  

Henk: “De Westerbegraafplaats in Gent. We waren er voor een wandeling omdat het zo’n mooie plek is, maar we hadden niet door dat er een sluitingsuur was. Het begon donker te worden en toen we naar de uitgang liepen, zat het hek dicht. We stonden daar, opgesloten.”  

Sofie: “De paniek sloeg wel even toe. Gaan we hier moeten slapen? We zochten naar een manier om over de muur te klimmen, tot we gelukkig een paal vonden met een knop om de poort te openen.”  

Henk: “Eind goed, al goed. Maar dat zijn dingen die je samen beleeft en die een band smeden.”  

 

Wat maakt jullie band zo sterk na tien jaar? 

Sofie: “We verwachten niets van elkaar. Henk oordeelt niet. Hij relativeert enorm. Als ik me zorgen maak omdat ik te laat ga zijn, zegt hij: ‘Je moet je niet haasten, het komt wel’. Er is een groot wederzijds respect en geduld.”  

Henk: “Inderdaad, er moet niets. We beleven het moment. Ik hoef ook niet Sofie’s hele medische of persoonlijke dossier te kennen. We spreken af en onze nieuwsgierigheid leidt ons. Het is uitgegroeid van een buddy-relatie naar vriendschap.”  

 

Sofie, jij zei dat je in het begin zocht naar iemand die initiatief nam. Is dat veranderd?  

Sofie: “Ja en nee. In het begin was ik niet zelfzeker genoeg om buiten te gaan en had ik echt iemand nodig die zei: “ga je mee?”. Ondertussen nemen we allebei initiatief en is er echt een gelijkwaardige wisselwerking. Ik ben iemand die heel veel doet voor een ander en mezelf soms vergeet. Als ik niets van me laat horen, trekt Henk aan de bel. Hij zorgt ervoor dat ik niet in mijn valkuilen trap. Het moment met Henk is ook echt mijn moment, een stukje zelfzorg. Mijn partner noemt het ook echt een ‘match’. Sterker nog, doordat Henk in mijn leven kwam en ik weer dingen ging ondernemen, hebben mijn partner en ik ook meer ruimte gevonden om samen weg te gaan. Het heeft een positieve dynamiek in mijn hele leven in gang gezet.”  

 

Heeft dit engagement jullie als mens veranderd? 

Henk: “Ik denk het wel. Het heeft me een zeker gemak gegeven in het omgaan met verwachtingen. Ik ben milder geworden. Het besef dat je op een eenvoudige manier iets waardevols kunt doen, zonder dat je de hele wereld hoeft te veranderen, heeft me rust gebracht.”  

Sofie: “Bij mij is de bevestiging gekomen van ‘ik tel ook nog’. Ook het vertrouwen in mensen is hersteld. Het feit dat er iemand is die oprecht interesse heeft in mij zonder dat ik alles moet uitleggen. Iemand die ook niet oordeelt.”  

 

Stel dat jullie duocontact morgen zou stoppen – hypothetisch – wat neem je dan mee?  

Henk: “Ik zou er niet bitter over zijn. Er zouden alleen maar positieve gevoelens overblijven. Ik zou terugkijken met ‘contentement’, met tevredenheid.”  

Sofie: “Precies. Er zijn zoveel positieve herinneringen. Maar gelukkig stopt het niet!”  

 

Willen jullie als slot nog iets meegeven?  

Sofie: “Ik ben heel dankbaar dat Buddywerking Vlaanderen er is. Ik zou Henk nooit zomaar op straat zijn tegengekomen of hem hebben aangesproken. En dat zou jammer geweest zijn. Hij neemt een belangrijke plaats in mijn leven in. Buddywerking verrijkt op menselijk vlak, trekt je wereld open, brengt je een ander perspectief en denkwijze.  

Henk: Er staan geen ego’s in de weg, er zijn geen belangen. Dat maakt dat je met respect, zorgzaamheid en een open vizier naar elkaar kan kijken. Sofie en ik … wij sporen samen, naast elkaar en met elkaar!   

 

Dankjewel Sofie en Henk. We wensen jullie nog vele mooie momenten samen.   

 

Dit verhaal toont aan dat vrijwilligerswerk bij de buddywerking niet alleen gaat over ‘helpen’. Het gaat over ontmoeten, over grenzen verleggen (soms letterlijk over een kerkhofmuur) en over het vinden van rust bij iemand anders. Henk en Sofie bewijzen dat een flyer in de bib het begin kan zijn van een vriendschap voor het leven.  

Share